Müller to Bartsch, 8 May 1631
Philipp Müller, “Müller to Bartsch, 8 May 1631,” Nova Kepleriana 4, May 8, 1631, 103–104, transcribed in Plain Old Text, https://sources.vjbe.net/stable/fmr23.
Nova Kepleriana 4 8 May, 1631, p. 103–104 Summary
Part of Die Keplerbriefe auf der Nationalbibliothek und auf der Sternwarte in Paris
Müller replies to Bartsch about the copies he has received and their prices, advises printing the second volume of the *Ephemerides* at home, sends a gift for Kepler's grandson, and quotes Crüger's excuse for writing no poem on Kepler's death.
Source: Philipp Müller's reply to Jacob Bartsch, written at Leipzig on 8 May 1631: on the tables and copies Bartsch had sent, the second volume of the Ephemerides, a christening gift for Kepler's grandson, and the funeral poems for Kepler, with a passage quoted from a letter of Peter Crüger. The letter is among the Kepler manuscripts at the Pulkovo Observatory (vol. XI), where von Dyck found it. Printed in extracts in Nova Kepleriana 4, ed. Walther von Dyck and Max Caspar, Abhandlungen der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Math.-naturw. Abteilung 31, no. 1 (Munich, 1927), 103–104.
Transcribed from: the page images of the 1927 printing.
Only the Latin is given; the editors’ German summary and notes are left out. The 1927 edition prints only extracts. Each paragraph below is one of its extracts, and the omission marks (…) are the editors’. Spaced type, which the editors used for emphasis, is given in italics.
Salutem et off. Clarissime et Excell. vir, Domine conpater et amice dilecte.
Bellicis tumultibus quantum interturbari oporteat et distrahi cogitationes, nemo est, qui non intelligat. Faxit Deus, quo cito consilescant hae turbae, et ut more crisium medicarum terminentur bono exitu et cum εὐφορίᾳ oppressorum. Eaque cum sic se habeant, quid multum excusas mihi et rationem reddis diuturni silentii? Ego potius Tibi gratias ago, quod vel in his tuis concatenatis occupationibus, tamen non sis gravatus tam prolixe ad me scribere de singulis, adjuncto munere gratissimo appendicis tabularum, manualis et gamelii. Quod ut suo tempore pensem, nullam occasionem negligam. Jam quidem praeter sinceram gratiam actionem quod rependam, non invenio. …
Accepi, ut scribis 30 minoris et 20 majoris formae exemplaria Tabularum appendicis. Vellem addidisses precium; nec enim tantum sumo mihi, ut de tuis velim constituere. Quanti aequum sit vendere, Tute, qui sumtus et labores impendisti, scies omnium rectissime. … Tradita mihi sunt insuper 8 exemplaria Tabularum Rudolphinarum, quae vel servabo mecum, vel ex his vendam constituto a R. precio 2 th. 4 g., quot possum sive carius, si quis licitet amplius. Jam nae plaerique ex meis auditoribus quibus quidem eam ad rem suppetunt sumptus, eas sibi aliunde compararunt. Illa vero exemplaria duo in charta scriptoria, quorum mentionem annectis, non inveni in fasciculo; forte propter oblivionem ea domi remanserunt. Alias pro dictis 2 th. 14 g. argenteis mihimetipsi inde retinuissem ex his alterum. Caeterum miror appendicem tuam impressam esse in folio majore et minore; cur non enim eadem forma, quae cum tabulis congruit? …
Nescio an postulatio tua sumptus alteri tomo Ephemeridum sit praebitura. Vestro si essem loco, cum instrumenta et operae typographicae vobis sint in promtu, soceri factum imitarer et domi impressum postea venderem bibliopolis, sparsim, conjunctim prout res ferret. Fortasse in Argentinensibus bibliopolis aliquid tomo primo jam praelusum est ad famam tibi. Sine dubio sequens erit ex hac fama vendibilior.
Profiliolo meo tenue mnemosynum rei inter nos gestae, et meae bonae voluntatis qualecunque indicium hic mitto, una cum voto repetito, quod is pulchre adolescat in honorem Dei et parentum gaudium sit, ut avi et patris vestigiis suo tempore strenue insistat. Denuo quoque gratias ago pro honore patrimatus, ut sic loquar, ea in re mihi habito. Utinam hanc meam mentem vobis declarare possem in pluribus. Ut desint vires, tamen aderit semper animus.
Transmitto epicedia super obitum soceri tui p. m. Debebam meum adjungere; sed nescio qui mihi idem eveniat, quod de se in suis proximis queritur Crügerus Dantiscanus his verbis:
„Quod mihi copiam Musarum in promtu esse putas ad condecorandum defuncti tumulum, errare te doleo. Vena mea Poëtica dudum exaruit, ut ex pumice citius aquam quam ex ea succum aliquem Poëticum expresseris. Nec a triennio proximo versiculum ullum a me compositum videris, imo Voto me quasi obstrinxi valedicente carminibus. Itaque me excusatum habeas et alia mihi possibilia imponas oro.”
Haec ille. Me quod attinet, si non multa, aliquid tamen submittam. Credo satis adhuc tempus futurum.